Hepimizin hayatında birçok insan var. Kimilerine fazla değer veririz ki bunlar en yakınımızda olduğunu düşündüğümüz insanlardır. Kimilerine de hiç değer vermeyiz onlarda bizim için hep düşman gibi görünür gözümüze. Böylece hayatımızda bir sürü insan olduğunu düşünürüz. Ama öyle bir an gelir ki bu insan kalabalığında bile kendimizi yapayalnız hissederiz. Sanki söylediklerimizi kendimizden başka kimse anlamıyor gibi olur. Kime bir derdimizi açsak hep önce boşver takma kafanalar sonra zamana bırak zaman her şeyin ilacıdırlar gelir. Ya da hiç bir şey için geç değil yeter ki iste yaparsınlar. Ama kimse gerçekten sizin aklınızdan geçenleri bilmek istemez. Neler hissettiğiniz çoğu insan için önemli bile değildir. Onlar sizin bazı şeyleri abarttığını bile düşünür. Anlattığınız çoğu şeyi dinlemez bile. Onun aklında ahh bir sussa artık, off ne sorunlu insan gibi şeyler dolaşır durur. Ama iş kendisi olduğunda her şey değişir. Size akıl danışmaya gelir ve sizde her şeyi bir kenara bırakıp ona yardımcı olursunuz. Peki bundan pişman olur musunuz ? Ben olmam çünkü hep derim insanlık bende kalsın, karşıdaki isterse dünyanın en kötü insanı olsun....
Peki bütün bunlara neden katlanıyoruz ? Yalnızlıktan korktuğumuz için mi ? Yoksa insanların hayatımızda olmalarına alıştığımız hatta onların bizi yönlendirmelerine izin verip bazı zor durumlardan kendimizi kurtarmayı düşündüğümüz için mi?
Bence hepsi de olabilir. Ama benim bildiğim bir şey var ki hayatımda kimse benden değerli değildir ailem dışında tabi. Onlar olmazsa asıl o zaman yalnızlık olur benim için. Böyle olunca hayatımda az insan oluyor belki ama bu durumdan şikayetçi değilim çünkü onlar benim ne yalnız kalmaktan korktuğum için hayatımda olan insanlar ne de zorunluluktan. Onlar hayatımda çünkü onlarla hiç bir çıkar ilişkisi kurmadan bir şeyler paylaşmak güzel.
Bazı insanlar vardır ki değer verdikçe tepene binerler ve sizi bir yerden sonra mutlu etmek yerine mutsuzluğa sürüklerler bu nedenle böyle insanlardan uzak durmak en iyi yöntemdir.
Kimileri de vardır ki hayatınızda olmasa da olurlar. Size kötülükten başka bir şey getirmezler. Böyle insanlar oldukça hayatımda yalnız olurum daha iyi dersiniz. Ben çok yaşadım çok dost kazığı yedim ilk zamanlar canım çok yandı ama anladım ki onlar için mutsuz olmaya değmez. Bıraktım onlar kendi kötülük dünyalarında gezsinler ben hayatımda yeni sayfalar açıp mutlu olmayı öğrendim......
Son olarak; iyi ki hayatımda dediğimiz insanların kıymetini bilelim ve onlara hayatımızda hep bir yer açalım, ama gereğinden fazla değeri haketmeyenleri de hayatımızdan çıkaralım çünkü onlar bize hep mutsuzluk getirir....
